• Daalsebuurt 5
  • Daalsebuurt 6
  • Daalsebuurt 4
De Buurt

De 1eDaalsedijkbuurt ligt ingeklemd tussen 'het spoor' en twee drukke wegen: de Daalsetunnel en de Amsterdamsestraatweg. Geen gated community, wel een afgebakend buurtje.  Toen ik in 1992 hier be­gon met mijn werk, was een groot sloop- en nieuwbouwproject in de afrondende fase. In ruim de helft van de buurt waren kleine arbeiderswoningen gesloopt en straten opgedoekt, maar een gedeelte was blijven staan. Laagbouw was hoogbouw geworden. Het buurthuis moest nog gesloopt, inclusief het verscholen speeltuintje dat vervangen zou worden door een uitgerekte speeltuin langs het spoor. Daarnaast zou nog een (koop-)flat gebouwd worden en het theater 'Huis aan de Werf' moest nog in een voormalige basisschool komen, als vreemde eend in de bijt. 'Ria' was er nog: van oudsher dé buurtwinkel, waar vooral 'witte' mensen gebruik van maakten en waar je nog op de pof kon kopen met alle nieuwtjes op de koop toe. Toen de Albert Heijn zich vestigde in 2005 op de Amsterdamse­straatweg, was het gauw gedaan met 'Ria'. De buurt omarmde de AH. Het mooie is dat de buurtwinkelfunctie gebleven en zelfs verbreed is: iedereen komt daar. Niet alleen om iets te kopen – je ontmoet elkaar daar; jongeren uit de buurt vinden er werk; en de eigenaren hebben zich op sociale wijze verbonden met de buurt: niet alleen verdienen aan de buurt, er ook dienstbaar aan zijn, is hun motto.

Door de hoogbouw zijn er niet alleen méér mensen komen wonen op dit lapje grond, de samenstelling van buurtbewoners veranderde ook. Mensen die hun wortels hebben in vooral Turkije en Marokko werden buren van lang gewortelde Nederlandse grootfamilies. Ik weet niet of dat voorheen ook zo was, maar het is een kinderrijke buurt, terwijl in de flat tegenover de speeltuin vooral oudere mensen zijn komen wonen. De laatste tijd zie ik de 1eDaalsedijk veranderen: de nog oude huizen worden opgekocht, opgeknapt en weer doorverkocht. Het lijkt erop dat daar vooral starters zijn komen wonen, met daar tussendoor veel studenten en wat Polen. De meesten van hen wonen in deze huizen maar niet in de buurt; daar lijken ze (nog?) niks mee te hebben. In die zin zie je echt een tweedeling in de buurt: onthechte en gehechte mensen.

Het is een buurt, kortom, waar de multiculturele samenleving geleefd wordt, tegen wil en dank soms, maar toch: het moet hier wel! En dat is weerbarstig en prachtig tegelijk, kansrijk en problematisch. Mensen schuren tegen elkaar, wat zeer doet, warmte geeft én elkaar vormt.

De Speeltuin in deze buurt

Behalve de AH is er nog een, al veel oudere, laagdrempelige ontmoetingsplek in de buurt. Tegen de rand van het spoor ligt een grote speeltuin: De Duizendpoot. Het is een beheerde speeltuin: na sluitingstijd gaat het hek dicht en is alleen de voetbalkooi nog open, waar dan vooral grote jongens gebruik van maken. Overdag zijn er twee speeltuinleiders en is het de speeltuin voor kinderen van 0-13 jaar en hun begeleiders: moeders en vaders, grote broers of zussen, oma's en opa's, noem maar op. Deze speeltuin is allereerst een plek om te spelen, maar niet minder een plek om elkaar te ontmoeten, met elkaar in gesprek te raken over wat er in je leven en in de buurt speelt: over pedagogische zaken; over het huis en de verhuurder; over hoe je couscous maakt of stampot; waar je je eerste geschreven woordjes toont of je frustratie over je leerkracht of hulpverlener; waar je het wereldnieuws en de politiek bespreekt; waar je ziektes en verliefdheden, ruzies en zorgen met elkaar deelt en leert over elkaars cultuur: het gaat allemaal over tafel. Naast een grote buitenruimte is er op de speeltuin een 'huisje' zodat ook bij slecht weer en in de winter de speeltuin een levendige ontmoetingsplek in de buurt blijft.

Juist als alledaagse ontmoetingsplek is de speeltuin een prachtige ruimte om het samen spelen en samen leven te oefenen. Niet het recht van de sterkste, dat op de straat telt, is hier de regel. Er wordt gestreefd naar een veilige plek met ruimte voor iedereen. Waar je niet slaat maar praat; waar je iemand bij naam noemt en niet bij z'n bijnaam; waar je niet roddelt maar open bent; waar niet ieder voor zich, maar wij met z'n allen geleefd en geoefend wordt en ieder welkom is. Als tegenkracht aan de regels van de straat en als kracht tegen het naar binnenkeren in je eigen huis en cultuur. Dat is niet makkelijk, want door tegenkracht te willen zijn, haal je meteen ook de spanningen in huis, met tegelijk dus ook de kansen. Juist omdat er speeltuinleiding in staat, kan er geoefend worden!

 

m_debree

Monique de Bree

Als buurtpastor in de 1e Daalsedijkbuurt verbind ik me met bewoners van welke leeftijd, cultuur of gezindte ook. Ik werk met hen op straat en bij hen thuis aan hun eigen en gezamenlijke geluk op vele levensgebieden. Dat doe ik vanuit het evangelie met trouw, liefde en professionaliteit, op basis van de presentiebenadering, en in samenwerking met vele anderen. De kostbaarheid van elke mens staat daarbij voorop.

  contact

Rutger_van_Breemen

Rutger van Breemen

Mijn naam is Rutger van Breemen en sinds 1 augustus 2016 ben ik als buurtpastor werkzaam in de Daalsebuurt. Ik werk in die wijk samen met
Monique de Bree. Ik heb theologie gestudeerd in Utrecht en ben in juni
2016 afgestudeerd. Ik woon in Gorinchem, dus ik reis op en neer met de bus. In Gorinchem ben ik ook lid van de gemeenteraad.
In de wijk wil ik met de buurtbewoners en optrekken. In goede en in kwade dagen. In het Evangelie vind ik mijn
inspiratie en mijn zending. Daardoor gevoed en begeesterd, wil ik een
naaste zijn voor mensen, die soms een luisterend oor, dan weer een
helpende hand en dan weer een troostende schouder kunnen gebruiken. Ik
ben erg blij om op die manier werkzaam te kunnen zijn!

 
*