• Algemene afbeelding 2
  • Algemene afbeelding 1
  • Algemene afbeelding 3
Eerste Daalsedijkbuurt 2014

EERSTE DAALSEDIJKBUURT

HESTER VAN SOEST

HELEEN HEIDINGA

EVELYN REGNAT

Inleiding

In 2014 hebben we de vervanging van buurtpastor Monique de Bree voortgezet, zoals beschreven in de verantwoording 2013. Het blijkt goed werkbaar om het werk met warme overdracht over te dragen aan werkers die – weliswaar in een andere functie – de buurt kennen, al relaties hebben met bewoners en ervaring in het werken met de presentiebenadering.

Hester van Soest en Evelyn Regnat blijven respectievelijk 6 en 8 uur per week aan de slag als presentiewerkers in de Eerste Daalsedijkbuurt. Hester is daarnaast Sociaal Makelaar bij stichting  Me'kaar en heeft jarenlang met Monique samengewerkt in speeltuin de Duizendpoot. Evelyn komt zelf uit de buurt, kent Monique uit het werk en is een aantal jaar voor Portes werkzaam geweest in de buurt. Zij hebben de vervanging gedaan in samenwerking met buurtpastor Heleen Heidinga gedaan, die voor ongeveer 8 uur per week inzetbaar is voor de vervanging van Monique.

Dit gedeelte van het jaarverslag is met name geschreven door Hester, aangevuld door Heleen en Evelyn. Monique is aan het herstellen van haar ziekte. Gelukkig kunnen we melden dat ze het werk voorzichtig weer aan het oppakken is. Dat gebeurt gedoseerd en begint met klussen die afgebakend kunnen worden. Dat betekent dat zij zich vooral bezig houdt met zaken buiten de buurt, telefonisch pastoraat, app- en facebookcontacten etc.  Daarover verderop in dit verslag meer. Wederom is dit jaar gebleken dat ook buurtbewoners die Hester, Heleen en Evelyn niet kenden en wel contact hadden met Monique hen, op basis van het feit dat zij Monique vervangen, toelaten en vertrouwen.

Buurt

"Hoe gaat het met Monique?", is een vraag die we nog steeds regelmatig in de buurt horen. Dan vertellen we wat we weten. Afhankelijk van de persoon vertellen we meer of minder over Monique haar ziekteproces. Ook al worden deze vragen minder en vragen mensen nu meer wanneer ze terugkomt, we merken dat velen nog steeds erg met haar bezig zijn. Dat merkt ze zelf ook. Whats Appjes, kaartjes, berichtjes, het blijft allemaal binnenstromen.

Vaak is hun vraag een aanleiding om over zichzelf te praten met de dingen die hen op dit moment raken en bezighouden en soms is het om voor hen iets te doorbreken om iets te doen richting Monique.

Aan reacties van mensen uit de buurt merk ik dat ze Monique erg missen. Soms vragen ze in een gesprek of ze haar al iets mogen vragen. Ik probeer dan uit te leggen dat Monique kleine stappen zet in haar herstel en dat het nog even gaat duren voor ze weer in de buurt is om haar werk daar op te pakken. Ik stel dan voor om samen te kijken wat ik kan doen en anders vragen we er hulp bij van iemand die ons verder kan helpen. Daarnaast vind ik het ook bijzonder om mee te maken dat mensen die zelf in een erg moeilijke fase van hun leven zitten, het toch nog kunnen opbrengen om een ansichtkaart voor Monique te maken en daar iets liefs op te schrijven. Als ze dan de hartelijke groeten terugkrijgen en horen hoe zij dat waardeert, doet dat hen ook weer goed.

Aan het eind van het jaar heeft Monique weer wat contact met buurtbewoners en is iedereen die dit hoort blij verrast dat Monique weer wat beter maakt. Ze voegt zich bij vergaderingen en bijeenkomsten en ze bezoekt een paar keer een buurtbewoner in het ziekenhuis.

Gezinnen

We ondersteunen gezinnen bij financiële zorgen, gezondheidsproblemen, opvoedingsvragen en bij het dagelijkse leven in contact met anderen of juist niet. En natuurlijk delen we met hen ook de successen en vieren we het leven....

Onze rol bij de gezinnen is vooral aansluiten bij hun verhaal en daar eerst eens naar luisteren. Vanuit onze opgebouwde relatie kun je anders meedenken in het zoeken naar oplossingen en waar nodig hulp langszij laten komen die meer deskundig is op een bepaald terrein. In verschillende situaties hebben we contact gezocht, bemiddeld of samengewerkt met Werk en Inkomen (gemeente Utrecht), juridische hulpverlening, (gespecialiseerde) psychiatrische hulpverlening, Buurtteams Sociaal en Jeugd en Gezin, SBWU (tegenwoordig Lister), wooncorporaties en instanties die expertise hebben op het gebied van het verkleinen van   taalachterstand van kinderen uit de desbetreffende gezinnen.

Meestal is luisteren en naast hen staan al voldoende om samen verder te komen in het zoeken naar oplossingen in hun eigen omgeving. Of door informatie die we voor hen uitzoeken kan er een gespecialiseerd iemand komen om hen te helpen.

En soms is een telefoontje of even bij de deur vragen hoe het gaat ook al genoeg om de volgende dag toch met een zorgvraag te komen. Doordat ik weer even in beeld was en een opening geboden heb om aan te klampen, durven mensen makkelijker naar me toe te komen om een zorg meer toe te lichten of sowieso te beginnen over een zorg die hen bezighoudt. Vaak begint het gesprek luchtig en wanneer men het gevoel heeft dat ik echt even tijd neem om te luisteren nemen zij ook de tijd om dan maar alles op tafel te leggen. Dan is er een geldprobleem, een conflict in het gezin of met een buur, of er zijn zorgwekkende gezondheidsklachten. In dit soort gesprekken valt het me op dat bij grote schaamte het gesprek vaak op deze manier gaat. Mensen moeten zich eerst veilig genoeg voelen, mij vertrouwen en het gevoel hebben dat ik oprecht ben en tijd en oren heb voor hun verhaal. Vaak voelen ze haarfijn aan als er te weinig tijd is, dan benoemen ze dit bijvoorbeeld door te zeggen: "daar hebben we het nog wel een keer over", "heb je binnenkort tijd om even mee te kijken naar een brief?"

Kinderen

Met een aantal kinderen is regelmatig contact. De volgende thema's zijn aan de orde:

o        zorgen en vreugdes van hun persoonlijke leven;

o        zorgen over het gezin waar ze in leven;

o        de puberteit;

o        schoolresultaten;

o        eigen relaties die ze hebben met vrienden en vriendinnen waar wel of niet mee

gepraat wordt;

o        veranderingen in hun leven en hoe daarmee om te gaan;

o        gezondheid en sporten;

o        voeding en gezondheid.

1.      Door deze gesprekken te hebben, in de speeltuin, in het sociale leven, in de buurt of bij hen thuis, werken we aan de volgende waarden en doelen bij deze kinderen:

-       geborgenheid, in tel zijn;

-       gezamenlijkheid;

-       erkend- en gezien worden;

-       verbonden en opgenomen zijn in een groter geheel;

-       een plek hebben in de gemeenschap.

2.      We proberen door het delen van 'life events' bij te dragen aan het feit dat kinderen belangrijke en ingrijpende gebeurtenissen zo onbeschadigd mogelijk door komen en dat ze kunnen vieren wat wel gevierd kan worden. Hierdoor proberen we bij te dragen aan het ontwikkelen van kracht en moed bij kwetsbare kinderen, wat we dit jaar op een prachtige manier terug zagen bij een aantal van hen.

3.      Door te werken aan de hierboven beschreven persoonlijke ontwikkeling en problematieken leveren wij een bijdrage aan het op orde raken met zichzelf, het goede in het leven de ruimte te bieden en aan het beleven van zin.

4.      Door de gepaste aansluiting te zoeken en te vinden bij de formele instituties van onze samenleving bevorderen wij de aansluiting tot hulp en steun en vinden kinderen mogelijkheden die hen toekomen, waardoor ze uiteindelijk tot hun recht komen.

Sommigen van deze kinderen hebben "grote mensen zorgen", dan hebben ze problemen van de volwassenen opgepikt, waarmee ze in hun hoofd rondlopen en weten ze dat ze hiermee niet bij een ouder terecht kunnen.

In de speeltuin is er al spelend, sportend, knutselend of theedrinkend tijd voor gesprekken met de kinderen. Soms over een onderwerp dat ze zelf aangeven soms over een onderwerp wat in de speeltuin speelt en soms een onderwerp dat lastig is om te bespreken zoals pesten, overgewicht, ruzie thuis, geldproblemen of slechte resultaten op school. Als we zorgen dat ze ons kunnen aanklampen dan is er de mogelijkheid voor het ontstaan van zo'n gesprek en gebeurt het ook.

Jong volwassenen

In de buurt zijn veel jonge mensen druk in hun leven met opleiding en bijbaantjes. Ze proberen hun eigen leven vorm te geven. Sommigen worstelen met hun identiteit als Nederlander en oorspronkelijke afkomst van hun ouders. Anderen hebben grote financiële problemen. Sommigen gaan na hun middelbare school doorleren, anderen gaan al jong trouwen en een gezin stichten. Daarin komen ze vooral in oude patronen terecht die hun ouders ook hebben geleefd met als gevolg dat hun sociale leven erg klein wordt. Ik zie dat de voorheen bruisende jongere snel verandert in een volwassen vrouw en moeder, stil en teruggetrokken persoon. Dit zie ik vooral bij jonge vrouwen gebeuren. Het is een lastig bespreekbaar onderwerp, het jong trouwen en daarna zorg dragen voor het gezin, maar als ik met deze jonge vrouwen in gesprek ga, gaat het vaak vooral over de leuke tijd van vroeger, in de speeltuin. Wat er toen allemaal georganiseerd werd en wat er aan kattenkwaad uitgehaald werd. Dan hebben we het over hoe leuk dat was en zie ik ineens het bruisende weer in hun ogen opbloeien van onder het serieuze, wat even daarvoor zo zichtbaar was toen ze gewoon bij de andere oudere vrouwen aan tafel zat te praten over alledaagse dingen als huishouden, koopjes in de stad bij een bepaalde winkel, zorgen over familieleden of andere serieuze gesprekken over hun leven.

Volwassenen

oIn de speeltuin gaan de gesprekken met volwassenen en ook met de kinderen over samenleven, spelen, opgroeien, ontdekken, ervaren, conflicten, feesten, creativiteit, opvoedingsvragen, gezondheidszorgen, financiële problemen, lentekriebels, verliefd worden, ruzie maken, bff's, spelregels, vreedzame wijk, kinderraad, mode en muziek, vragen over welke school na de basisschool, conflicten op school met andere kinderen en leraren, onbegrip van volwassenen bij de beleving van pubers, vragen en discussies over voeding, over tv, social media, over wel of geen mobieltje of tablet/I-pad.oIk heb een volwassene begeleid die eindelijk een veilige plek heeft gevonden, waar met de kinderen zonder geweld geleefd kan worden en daardoor aan de ontwikkeling in het gezin en aan schoolresultaten gewerkt kan worden. In gesprekken met deze volwassene komen onderwerpen aan de orde over loyaliteit, veiligheid, geweld, mishandeling en financiële zorgen door drankmisbruik.oEen echtpaar dat zowel financiële zorgen als gezondheidsproblemen heeft probeert te overleven met hun zorgen. Door fysieke en mentale beperkingen zijn zij afhankelijk van hulp. Door te luisteren naar hun verhalen en met hen mee te gaan en hen financieel te ondersteunen vanuit kerkelijke fondsen kan vervoer naar ziekenhuis en andere (medische en zorg-)kosten betaald worden. oEr is een volwassen vrouw begeleid naar een intake of een ingewikkeld gesprek met een zorgverlener. Soms wordt er zoveel gezegd in één gesprek dat, degene waar het omgaat, niet meer hoort of opslaat wat er allemaal gezegd is en wat er van de persoon verwacht wordt zelf te doen. Door mee te gaan voelen mensen zich gesteund en veilig genoeg om vragen te stellen of als ze het allemaal niet kunnen onthouden er op vertrouwen dat ik dat doe.oEr is een gezin intensief begeleid, waar veel psychiatrische problemen spelen. Ik ben nabij geweest in momenten dat het er om spande (pogingen tot zelfdoding) of momenten dat er eigenlijk niks kon, maar dat het toch uitmaakte dat er iemand was. Meedenken, meegaan naar afspraken, overleg met andere zorgverleners die teveel uitgingen van de eigen agenda en de aansluiting met de steunstructuur van het gezin verloren, weer aangesloten proberen te krijgen. Veel ondersteuning geboden aan de mantelzorger, zodat deze niet omviel en een plek had om zelf steun te ontvangen.

Pedagogische ondersteuning

Sommige ouders uit de buurt hebben opvoedingsvragen over voeding, over hoe je volwassen gesprekken voert waar geen kinderen bij zijn, thuis en in de speeltuin, over hoe voorbeeld stellen en samenspelen kinderen stimuleert in hun ontwikkeling.

De gesprekken bij de volwassen buurtbewoners thuis gaan dieper in op een specifiek probleem of onderwerp. Thuis is er meer individuele aandacht in een gesprek en tijd om door te vragen over hoe nu verder.

Vieren van het leven

Vaak worden we uitgenodigd om feestelijkheden mee te vieren. Bij verjaardagen, geboorte,

feestdagen, slagen van school, diploma/certificaat of rijbewijs.

Voor een huwelijk van een meisje, dat vroeger iedere dag in de speeltuin speelde, ben ik uitgenodigd. Helaas was dit op eerste kerstdag en had ik andere bezigheden die dag.

Enkele getallen op een rij

-       In 2014 hebben we contact met zo'n 150 kinderen in Speeltuin de Duizendpoot, waarvan 80% meisjes en 20% jongens. Alle kinderen kennen we goed, sommigen minder goed en ook de intensiteit van de relatie en hoe vaak we de kinderen ontmoeten, verschilt.

-       Met zo'n 30 volwassenen heeft één van ons bijna dagelijks contact in de speeltuin en met 5 daarvan intensief en ook bij hen thuis of ondersteunend in het contact met samenwerkingspartners.

-       Met 8 gezinnen hebben we wekelijks intensief contact en met ongeveer 6 gezinnen maandelijks en dat varieert van een telefoontje, gedag zeggen in de buurt of een gesprek bij hen thuis.

-       Met 10 jongeren en jongvolwassenen hebben we wekelijks contact. Het contact varieert van een kort gesprek tot een serieus gesprek of begeleiding.

-       Met collega's, samenwerkingspartners hebben we om de week contact en geven we elkaar feedback, reflecteren het werk.

-       Naast het contact in de buurt hebben we veel contact via de sociale media Facebook en Whats-app. Soms voor iedereen op Facebook leesbaar en zichtbaar en soms een privé chat of een gesprek op de Whats-app messenger.

De onderwerpen in de dagelijkse gesprekken met bovenstaande buurtbewoners variëren van dagelijkse bezigheden en zorgen tot serieuze, grote financiële of gezondheidszorgen.

Veel mensen in de buurt kampen met financiële problemen of zorgen en hebben veel hulp rondom dit probleem van verschillende hulpverleners. Van de acht gezinnen die we regelmatig spreken, hebben er twee afgelopen jaar gebruik gemaakt van de voedselbank.

Twee gezinnen hebben we de gratis boodschappendoos van de Plus, waar we gratis zegels voor gespaard hebben, gegeven in december.

Samenwerken met partners

De partners waarmee we hebben samengewerkt zijn: Stichting Me'kaar, basisschool de Pijlstaart, Jes030, het JAT, LeefwereldCops (Present leefwereldteam in het kader van Vernieuwend Welzijn), SBWU/(Lister), Stichting Stade, Stichting Present, Vrijwilligers uit de buurt, Altrecht, Tussenvoorziening, Artsen, Jeugdzorg, Kerkelijke fondsen, Take2, verschillende buurtteams, Politie, Studiefinanciering

-       Met collega's van de Stichting Buurtpastoraat Utrecht spreken we om de week  af om te reflecteren en te delen waarmee we bezig zijn, wat goed of minder goed gaat, waar we steun van elkaar nodig hebben.

-       Met collega's van andere instellingen is er, indien nodig, wekelijks contact om elkaar te informeren over ieders eigen rol binnen een gezamenlijk gezin.

-       Met de Basisschool de Pijlstaart is er 4 keer per jaar een overleg met de intern begeleider en 2 keer per jaar met andere betrokkenen als het JAT, School­maatschappelijk werk, de directie van de school, de wijkagent en Me'kaar.

-       Met het leefwereldteam, dat van start is gegaan in augustus 2013, geven we vorm aan de ambitie van de gemeente in het kader van het vernieuwend welzijn om de meest kwetsbare groep burgers te bereiken en deze tot steun te zijn, gebaseerd en voortbouwend op reeds bestaand presentiewerk in achterstandswijken. Dit doen wij in een context van een sterk wijzigend werkveld en veranderende wetten en politieke opvattingen. De betrokken professionals, sociaal makelaars, hulpverleners en andere werkers hebben een gezamenlijke leeropdracht om voortdurend, vanuit de buurt, vanuit de leefwereld geredeneerd, organisatie overstijgend, hulp en steun te bieden aan de meest kwetsbaren en zich in te zetten om met elkaar te leren wat hier, in deze wijk, werkt, nodig is en gedaan kan worden om deze buurtbewoners daadwerkelijk te bereiken en te ondersteunen. We onderzoeken elkaars werk en zijn een lerend team met verschillende disciplines onder een dak.

-       Met de A. Heijn Konincks en Me'kaar spreken we minimaal 2 keer per jaar over de samenwerkingsactiviteiten in de buurt.

-       En een aantal keren is er voor gezinnen financieel bijgesprongen door de Katholieke Vereniging Caritas Utrecht.

Met de jeugdpolitie gesprekken en terugkoppeling in gesprekken met ouders.

formele_ordening_jaarverslag_2014

 
 
*