• Algemene afbeelding 3
  • Algemene afbeelding 1
  • Algemene afbeelding 2
Monique

Eind maart 2017 kwam het verschrikkelijke bericht dat de borstkanker weer terug was bij onze collega Monique de Bree. Juist op het moment dat alles weer redelijk in balans was. In haar langere integratieproces waarin ze zichzelf opnieuw moest uitvinden en afscheid moest nemen van haar fulltime baan, was er nu een punt gekomen waarop ze met 20 uur per week en de coaching van onze nieuwe collega Rutger een goede invulling kon geven aan haar werk als buurtpastor. Wij waren blij haar weer terug te hebben in ons team. Haar jarenlange ervaring, haar scherpe analyses en haar collegialiteit zijn van grote waarde voor ons. En toen was de kanker opeens weer terug. Een hard gelag voor haar en haar man en allen die om hen heen staan, ook voor ons.

Monique heeft tijd gevraagd aan de artsen om haar werk nog zo goed mogelijk over te dragen en af te ronden en er was gelukkig een beetje ruimte om die te krijgen. Ook daarin kwam haar pastor zijn in hart en nieren tot uitdrukking: de buurt en haar bewoners zo goed mogelijk achterlaten was voor haar voorwaarde om het werk neer te kunnen leggen. Van enkele bewoners gaf ze aan dat ze twijfels had of zij die stap naar een vervangende pastor wel durfden te wagen en dat bleek inderdaad voor sommigen een brug te ver.

Op Goede Vrijdag is ze gestart met de eerste chemo en heeft ze het hele traject nogmaals ondergaan en rond de kerst is ze geopereerd. Die operatie is goed verlopen en ook de chemo's hebben hun werk gedaan. Zo goed, dat er is besloten dat ze er geen bestraling meer hoeft te volgen. Geweldig!

In deze hele periode heeft Monique zo af en toe mails gestuurd aan familie, vrienden en collega's om ons op de hoogte te houden van hoe het met haar ging. Deze mails hadden allemaal 'ziek' als titel.

Totdat de uitslag van de operatie volgde, toen veranderde 'ziek' in 'beter'. En de laatste mail, waarin ze vol dankbaarheid berichtte over het goede nieuws dat ze langzaam weer kon gaan denken aan herstel, omdat de genoemde bestralingen niet meer hoefden, noemde ze 'ziek-beter-best.'

Het is ongelooflijk bewonderenswaardig en ontroerend om te hebben ervaren hoe Monique als haar toestand dat toeliet betrokken bleef bij de buurtbewoners en bij de rest van het werk. Als we haar bezochten, werd het werk uitgebreid besproken, was ze vol aandacht en als vanouds scherp in haar waarneming. Het verschil was wel dat ze na zo'n bezoek in slaap stortte en daar nog tijden van moest bijkomen. Maar ze had het er graag voor over.

Het is afwachten hoe haar herstel verder zal verlopen. Wij hopen en bidden voor haar herstel en proberen het werk zo goed mogelijk op te vangen, zodat ze ook de tijd en de ruimte voelt om te kijken wat voor haar wenselijk en mogelijk is.

Monique kan prachtig schrijven, dus willen we graag haar eigen woorden aan u doorgeven. Haar Ziek-beter-best mail eindigde als volgt: Hopelijk hoef ik niet meer te schrijven, gaat het van hieruit stapje voor stapje beter en kom ik jullie successievelijk weer tegen in het gewone leven. Hoewel ik me realiseer dat dit echt tijd nodig zal hebben, is het gloren van gewoon leven een ontroerend vooruitzicht, evenals die weg daarnaartoe.

 
 
*