• Algemene afbeelding 1
  • Algemene afbeelding 3
  • Algemene afbeelding 2
Uitgelicht: het ondersteunen van initiatieven die opkomen uit de buurt, wat betekent dat?

door Heleen Heidinga

Ik ben langdurig en intensief bij een buurtbewoonster betrokken die veel eigen sores heeft maar daarnaast mantelzorger is voor meer dan tien ouderen. Toen haar eigen leven weer wat rustiger was, vertelde ze mij dat ze een droom had om deze kwetsbare oudere mensen ook te kunnen helpen met vervoer. Zelf heeft ze geen auto en ook geen rijbewijs. Ze had bedacht om een 45km autootje aan te schaffen om zo met oudere mensen leuke dingen te kunnen doen: samen naar de markt of even een boodschapje in het winkelcentrum, ouderen ophalen voor een buurtmaaltijd of een bingo of samen naar het ziekenhuis, omdat alleen je weg vinden ook ingewikkeld is etc. Voor deze zaken bestel je geen regiotaxi, omdat dat ten eerste veel te duur is voor sommige ouderen en je ten tweede geen uur op een taxi gaat wachten als je op een koude markt staat, dat werkt niet en daar is de regiotaxi ook niet voor bedoeld. Maar ze had geen geld voor zo'n autootje.

Ik vond het een wereldplan en ben met haar mee gaan zoeken bij wie we konden zijn om hier geld voor aan te vragen. Dat bleek een lange zoektocht, die vooral vertraging opliep door de manier waarop er met haar droom werd omgegaan. Toen we het idee bijvoorbeeld voorlegden aan een medewerker van de gemeente die jaarlijks een gesprek met mensen met afstand tot de arbeidsmarkt voert, zei deze dat ze dan een WMO-indicatie nodig had en dat ze die niet ging krijgen omdat ze niet gehandicapt was. Toen we nogmaals het plan uitlegden, zag ze daar geen enkel heil in en kapte het idee af. Wij gingen door met zoeken en kwamen uit bij het initatievenfonds van het wijkbureau van de gemeente. Daar ontmoetten we meer openheid om verder mee te denken. We vormden een groepje dat met haar mee ging denken. We gingen ons licht opsteken bij een soortgelijk initiatief (want samenwerken is goed) maar daar kon geen sprake van zijn. We werden gevraagd te onderzoeken of een elektrisch autootje ook tot de mogelijkheden behoorde, want groen en duurzaam is hip en dan maak je meer kans op geld. Ook dat bleek geen optie omdat je actieradius dan veel te klein wordt. Maar áls er naar gevraagd zou worden, hadden we antwoord.

Dit hele proces heeft bijna anderhalf jaar geduurd. Ik zag haar droom verworden tot een project dat bij de buurtbewoonster weg dreef. Uiteindelijk ging het hele feest nog bijna niet door, omdat ze gekort zou worden op haar uitkering, afgesneden zou raken van toeslagen etc. als ze bezit op haar naam zou krijgen, dat meer waard was dan een x bedrag, ook al werd dat bezit betaald uit een fonds van dezelfde gemeente als die haar uitkering uitbetaalt. Ook daar hebben we een constructie op gevonden: het autootje kwam op naam van Stichting Mekaar. Een sociaal makelaar dacht inmiddels ook mee en hielp de randvoorwaarden in orde te krijgen. Maar doordat het de auto van Mekaar werd, moest er binnen die organisatie nagedacht worden over juridische zaken zoals aansprakelijkheid en werd de buurtbewoonster geconfronteerd met contracten tussen haar en de Sociaal Makel Organisatie. Door dit soort constructies zag ik het weer gebeuren: het was niet meer haar autootje, zij moest voldoen aan regels die niet de hare waren en het enige wat zij ervaarde was vertraging en tegenwerking, niets ten nadele van individuele werkers.

Het is een wonder dat zij niet is afgehaakt. Dat was gebeurd als we niet samen deze weg hadden bewandeld en ik steeds naar beide kanten toe kon vertalen en bemiddelen. Ook de samenwerking met andere werkers die vasthoudend bleven binnen hun eigen organisaties heeft goed gedaan.

Sinds augustus is haar droom werkelijkheid geworden en rijdt zij bewoners overal en nergens naartoe. Ze groeit, ze geniet en ze is nu al van onschatbare waarde voor zo'n 35 mensen die regelmatig met haar meerijden. Ik heb haar zien opstaan en een ander mens zien worden vergeleken met twee jaar geleden.

 
 
*